Dames, Booze, Chains And Boots

End of an era...

2010-11-17T23:02:00.000+02:00

η συνέχεια στο www.laboomeria.blogspot.com soon!

Εμπρός στο μουσειακό δρόμο που χάραξε ο Banksy!

2010-04-16T16:11:00.002+03:00

Μετά την πολύ επιτυχημένη έκθεση του Banksy στο μουσείο του Bristol, τα αγγλάκια θα έχουν την τύχη να ρίξουν μια ματιά στα οπτικά εδέσματα του νέου αμερικάνικου κινήματος τέχνης στο οποίο περιλαμβάνονται μερικά από τα πιο καυτά ονόματα της Lowbrow Art όπως ο Ray Ceasar, η Camille Rose Garcia, o Travis Louie, η Elizabeth McGrath, o David Stoupakis (θα αναφερθώ αποκλειστικά σε επόμενο ποστ) και άλλοι πολλοί. Για ακόμα μια φορά, τα ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν μακριά από την Ελλάδα, κλαψ!

Διάρκεια έκθεσης: 01 Μαϊου - 22 Αυγούστου 2010

Damien Hirst for Monaco

2010-04-16T15:54:00.000+03:00

source

Dr. Lakra

2010-04-16T15:39:00.001+03:00

Converse Presents Dr. Lakra from Highsnobiety on Vimeo.

source

The grotesqueries of life by Elizabeth McGrath

2010-04-14T18:41:00.000+03:00

Περισσότερα εδώ

Μετακομίσαμε!

2010-04-02T19:19:00.001+03:00

Όταν κάποτε έρχεται η στιγμή που δεν μπορείς να αναπνεύσεις στην τσιμεντούπολη που ζεις και η καρδιά σου χτυπάει για αλλή γη κι άλλα μέρη, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ψάξεις και αν είσαι τυχερός θα τα βρεις. Γι' αυτό και το μπλογκ αυτό μετακόμισε μόνιμα από την Αθήνα στην Αντίπαρο. Η καρδιά και το μυαλό βρίσκεται πάντα κοντά σε φίλους και συγγενείς και η επιθυμία της επίσκεψής τους στο νησί πάντα σε πρώτο πλάνο.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε λοιπόν!

Wishes!

2009-12-31T13:47:00.002+02:00

A restaurant for carnivores

2009-12-11T15:58:00.000+02:00

τα λόγια είναι πεεεεεεριττάαααααααααααααα

(την ώρα που τρωγόμαστέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε)

Subversive crossstitch

2009-12-01T15:33:00.000+02:00

Αυτά είναι. Βελονάκι, νήμα, σταυροβελονιά και άλλες πατροπαράδοτες ρουμπρίκες. Το νέο τρεντ. Πάντα με το τατς του μιλλένιουμ και της σκληρής πραγματικότητας! Γιατί όπως λέγαμε και με την αγαπημένη μου Βρομιστερίδου "knitting is the new black".

source

:D

2009-11-27T11:45:00.002+02:00

Red-ish on black

2009-11-25T22:36:00.002+02:00

A bday to remember :)

2009-11-23T21:45:00.001+02:00

Blue Fox

Damn Ian!

2009-10-27T11:43:00.000+02:00

Από τις χειρότερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει (ή τουλάχιστον έχω προσπαθήσει) ήταν του Ian Brown το 2000 στο Ρόδον. Απαράδεκτος, αγενής, άξεστος, σκέτο τσογλάνι. Μας έβρισε όλους πριν καν τελειώσει το λάιβ, μάζεψε τα μπογαλάκια του και την έκανε. Μετά από πολύ φτύσιμο στην κυριολεξία. Από τότε ορκίστηκα πως δεν θα παρακολουθήσω ξανά τη μουσική πορεία του. Tου στυλ Unfinished Monkey Business. Μετά από 9 χρόνια ασχολήθηκα ξανά με τον Μίστερ Μόνκεϊ μόλις τυχαία άκουσα το τελευταίο του σινγκλ. Το οποίο με έκανε να ψάξω και το βίντεο. Το άλμπουμ πάντως δεν το κατεβάζω.

ODD ODD ODD

2009-10-27T10:57:00.000+02:00

ινφο

Remember Fuzz?

2009-10-12T09:09:00.000+03:00

Cake-monster-land!

2009-10-06T12:03:00.000+03:00

Ο Scott Hove αποφάσισε να φτιάξει μια τουρτοπόλη, από ακρυλικά, ξύλα και χαρτόνια με απώτερο σκοπό το αίσθημα της προσωρινής άμυνας ενάντια στο χρόνο. Δηλαδή μπαίνεις στην τουρτοπόλη και κερδίζεις κάνα δυο χρονάκια. Επίσης όπως δηλώνει και ο ίδιος εδώ , τα γλυπτά του ινσταλέισον έχουν δοντάκια χαριτωμένα για να προστατέψουν το ειδυλιακό της υπόθεσης από τον έξω εχθρικό και γεμάτο σκοτούρες κόσμο.
Η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ πάντως μια χαρά μελούρες θα έγραφε εδώ μέσα.

hifructose

Barcelona mi amor

2009-09-23T22:21:00.000+03:00

Manu Chao, Κωστής, Ιούνιος στη Βαρκελώνη...

The Informers OST

2009-09-15T13:44:00.000+03:00

Πριν καμμιά 15αριά μέρες είδα την ταινία Τhe Informers. Χοντρικά, αναφερόταν στην δεκαετία του 80, στο πως μια παρέα τηνέιτζερς αντιμετώπιζε τα ναρκωτικά, το ελεύθερο σεξ υπό τον φόβο του έιτζ και γενικότερα τα προβλήματα επικοινωνίας με τους μεγαλύτερους. Θα μπορούσα άνετα να την κατατάξω στην κατηγορία τηλεταινιών, σχετικά πάντα με τα δικά μου δεδομένα. Ωστόσο, 2 πράγματα μου έκατσαν. Ο πατέρας ενός από τους τηνέιτζερς που τον ρόλο ενσάρκωνε ο Chris Isaak (!) και το τραγούδι στην αρχή της ταινίας. New Gold Dream από Simple Minds. Ήταν ότι πιο ταιριαστό θα μπορούσαν να επιλέξουν, μιας και η παραπομπή σε Usura (χρησιμοποίησαν το βασικό sample για το open your mind μια δεκαετία αργότερα) σε πήγαινε πολύ γλυκά από το τέλος των 80s στην αρχή των 90s.

*τα υπόλοιπα τραγούδια του σάουντρακ είναι εξίσου 80ίλες με κορυφή τους A Flock of Seagulls.

Οι Mad Sin φεύγουν, οι Meteors έρχονται...

2009-09-14T13:14:00.000+03:00

Την περασμένη Παρασκευή έπαιζαν λάιβ οι Mad Sin στο Αν. Σαπόρτ ήταν οι Trash City Jokers (δεν τους ξέρω αλλά δεν θέλω να τους μάθω) και οι Ducky Boyz, πολύ αγαπημένοι μου.
Σε αυτή τη συναυλία λοιπόν, έλαβαν χώρα σκηνικά απείρου κάλλους. Πως λέμε έχεις κάλλο στον εγκέφαλο;
Είμαστε σχετικά μπροστά και κουνιόμαστε με τη μουσική. Παίζουν οι Ducky Boyz. Ένας δύο έχουν αρχίσει τα πόγκο μπροστά, όλοι τραγουδούσαμε και κουνιόμασταν αλλά όχι στο πικ. Ο Κωστής και ο Βασίλης θα μπορούσαν να πάνε και πιο μπροστά. Αναλογικά με το κούνημα πάντα. Κατεβαίνει από τα αριστερά μια νεαρά κυρία, κουνάμενη σινάμενη με τα χέρια σε ανάταση, βουτάει το μικρόφωνο από τα παιδιά που έπαιζαν και μας φωνάζει: "Είστε όλοι ξενέρωτοι ρεεεεεεεεεεεε, κουνηθείτε λίγοοοοοο". Κοιταζόμαστε, γελάμε. Σε λίγο ξανά μια από τα ίδια. Αφού μας την είπε 3-4 φορές, ότι είμαστε σε συναυλία psychobilly και δεν το έχουμε καταλάβει, ξεκινάει το πανηγύρι. Θυμήθηκα ευθύς αμέσως τη σκήνη στο "από το σούρουπο ώς την αυγή" όπου εκεί που όλα ήταν σχετικά ήρεμα, σκάνε τα ζόμπι και γίνεται της τρελής. Μπροστά μας εντωμεταξύ, χόρευε ένα ζεύγος βγαλμένο από τίκι ταινία της δεκαετίας του 70. Κερασάκια και φλόγες στα πουκάμισα και λίκνισμα αλά κομπαρσίτα. Δεν πα να κοπανούσαν τις κιθάρες κάτω τα παιδιά, το ζεύγος την είχε ακούσει Bert Kaempfert. Η κοπέλα μικροσκοπική, ο άντρας πελώριος. Και στο ύψος και στο πλάτος. Λίγο πριν το χαμό η κοπέλα απουσίαζε, η νεαρά κυρία είχε εξαφανιστεί κάπου αριστερά, ο Bert χόρευε και γενικότερα το κλίμα είχε φορτιστεί μετά τους χαρακτηρισμούς που είχαμε ακούσει και τα σπρωξίματα αριστερά δεξιά.
Ξαφνικά σκάει η νεαρά από αριστερά, χορεύει με τον Bert -τον καβατζάρει κιόλας για να κάνει stage diving να πέσει στα μαλακά- πέφτει πάνω του (αφού μας έβρισε), πέφτουν πάνω μας, καταλήγουν στο λασπωμένο πλακάκι του ΑΝ, σκάει μύτη η κοπέλα του, γίνεται τσαμπουκάς, η νεαρά τα παίρνει, σπρώχνει, όχι μόνο εμάς, αλλά και τις φίλες της, οι οποίες τα παίρνουν και σκάει ένα μαλλιοτράβηγμα άνευ προηγουμένου, τα παιδιά που έπαιζαν να προσπαθούν να τις χωρίσουν, η κοπέλα να έχει απομακρύνει τον Bert από τη νεαρά, η νεαρά να σπρώχνει τον Κωστή επειδή της την είχε πει πολάκις, ανακαλύπτω πως ένας ροκαμπιλάς λιώμα μπροστά μου ήταν μαζί της, του λέω να τη μαζέψει, νόκο ο μπιλάς, του ξαναλέω, τίποτα, ανακαλύπτω πως ήταν ξένος, του το λέω αγγλιστί, κόντεψε να πέσει κάτω από το λιώμα, καλά λέω σωθήκαμε, σκάει κόσμος να χωρίσει, να σπρώξει, να μαλλιοτραβήξει λίγο βρε αδερφέ! Και μετά σιωπή. Συνεχίστηκαν όλα σαν να μη συνέβει τίποτα. Η νεαρά δεν κάθησε να δει τους Μad Sin, κατά την έξοδό της δε από το ΑΝ άκουσα και κάποιους να της δίνουν συγχαρητήρια. Μπράβο λέω, ωραίοι είστε, σας λέει ξεφτίλες και χαίρεστε. Ζώα. Σημειωτέον πως η νεαρά κυρία, εθεάθη και στο Psychobilly Festival στην Πινιέδα της Ισπανίας τον Ιούνιο. Αλλά εκεί ήταν κιουριλέ. Ροκαμπίλυ βίντατζ με γόβα, βεντάλια και τα σχετικά. Της έπεφτε κομματάκι δύσκολο να μπουκάρει στα πιτς. Κατα τα άλλα, εδώ στα δικά μας, η συναυλία ήταν σαρωτική, οι Mad Sin χείμμαρος, δεν απογοήτευσαν κανέναν, ίσα ίσα η παρουσία του Koefte De Ville ήταν πληθωρική (σαν τον ίδιο) και φχαριστήθηκαν τα αυτάκια μας και τα ποδαράκια μας. Αντε να δούμε και στους Meteors πάλι με τι φρούτα θα έχουμε να κάνουμε.

Τι κατάλαβα από αυτή τη συναυλία:
1) Είμαι ξενέρωτη
2) Δεν ξέρω τι είναι το psychobilly. Λες και πρέπει να αποδείξω οτιδήποτε.
3) Έπρεπε να έχω ρίξει μερικά χαστούκια. Όταν είχα την ευκαιρία.
4) Χίλιες φορές συναυλίες στο εξωτερικό. Εκεί τουλάχιστον ακόμα και η καφρίλα έχει ποιότητα.
5) Ο Bert ήταν ο καλύτερος της βραδιάς

FUCK BUTTONS

2009-09-14T11:49:00.002+03:00

Από το πρωί έχω που ακούω το τελευταίο τους σινγκλ, Surf Solar. Μπρίλιαντ!

Κάνω πολλούς συνειρμούς...

Το προηγούμενο τους ωστόσο μου έφερε πονοκέφαλο. Δε με χάλασε ο θόρυβος αλλά το βρήκα πολύ μονότονο. Μα πάρα πολύ.

The Montage Art of Winston Smith

2009-09-13T11:59:00.000+03:00

Από παιδί είχα τρελή αδυναμία στα κολάζ. Θυμάμαι στο γυμνάσιο, πιο πολύ με ενδιέφερε να ντύσω ντοσιέδες και ντοσιέδες με αποκόματα από περιοδικά, παρά να τους γεμίσω με κάτι. Ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος όταν λίγα χρόνια μετά, γύρω στο 92, ανακάλυψα τον Winston Smith. Και αυτό, λόγω της μεγάλης μου αγάπης για τους Dead Kennedys και γενικότερα για τα συγκροτήματα της Alternative Τentacles. O Smith ήταν ας το πούμε ο επίσημος ιλλουστρέιτορ-κολάζ-άρτιστ του λέιμπελ. Ήταν πολύ μεγάλη στιγμή να βγάζεις τη ζελατίνα από το βινύλιο και να ανακαλύπτεις μέσα εκτός του δίσκου, στίκερς, αφισάκια και φλάιερς όλα επιμελήμένα από τον παραπάνω καλλιτέχνη. Το δυνατό -και πιο άπιαστο- σημείο του είναι η έμπνευση. Όχι τόσο η διαδικασία. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το κολάζ πιο επαγγελματικά. Αλλά κάθε φορά που έβλεπα καινούργια δουλειά του Winston Smith, εγκατέλειπα...

λινκς:
Winston Smith

Screen printing from D*Face

2009-09-13T11:21:00.000+03:00

Το screen printing είναι από τις μεγάλες μου αγάπες. Τόσο μεγάλη που ψάχνω να βρω τρόπο για κατασκευή χειροποιήτης οικιακής μηχανής. Χαίρομαι να βλέπω καλλιτέχνες να το χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον D*Face, ένα από τα εναλλακτικά παιδιά της βρετανικής street art.

λινκς
juxtapoz
d*face

Alice update...

2009-09-06T18:42:00.004+03:00

Η αλήθεια είναι πως η Αnne Hathaway ως Αλίκη, με αυτό το φρύδι και αυτό το κραγιόν, φέρνει σε γηραιότερη βέρσιον της ηρωίδας. Σαν οικογενειακό πορτρέτο ένα πράγμα, κρεμασμένο σε τοίχο ντυμένο με βαριά και σκοτεινή ταπετσαρία σε παλαιό αρχοντικό. Μην πω πως μυρίζει και ταγγίλα.

διόρθωση: μετά από εύστοχη παρέμβαση του spiral ακυρώνεται όλο το ποστ περί Αλίκης.

Η Hathaway έχει το ρόλο της λευκής βασίλισσας όπου σαφώς της ταιριάζει καλύτερα δεν το συζητώ! Merci spiral :)

Alice in Wonderland

2009-08-31T12:39:00.002+03:00

Εν αναμονή του νέου θαύματος του Τιμ Μπάρτον. Γιέιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Old school

2009-08-21T11:29:00.002+03:00

θέλεις οι αναμνήσεις μιας μέρας να θυμίζουν πιο παρελθόν και από το παρελθόν;

Τσέκαρε αυτό το σάιτ. Το μόνο μπάτον που σε ενδιαφέρει είναι στα αγγλικά. Ιγκνόρ δε ρεστ.

Τα Red Apple μου κι έφυγα...

2009-08-20T15:30:00.000+03:00

Τα σαλόνια και τα αλώνια

2009-08-20T14:28:00.003+03:00

Η νεαρά Millie Cockton είναι εκκολαπτόμενη σχεδιάστρια μόδας, βρετανίδα, 19 χρονών, φοιτήτρια (ακόμα) και σύντομα με δική της κολεξιόν. Τα σχέδιά της έχουν λατρευτεί στο Dazed, εκθέτει στο Σόχο, οφείλει την κλίση της στη μόδα στη γιαγιά της που έφτιαχνε μαρμελάδες και σεμεδάκια και φιλοδοξεί παράλληλα με το επόμενο εξάμηνο της σχολής της να εγκαινιάσει και τη μπουτίκ της. Μετα συνοδείας φυσικά παχυλού κομποδέματος στον κόρφο της. Ακριβώς δηλαδή όπως εσύ πας στη σχολή σου, φτύνεις αίμα να πάρεις πτυχίο και δουλέυεις γκαρσόνι παράλληλα για να πληρώνεις τα έξοδά σου. Μα τι άδικη που είναι η παλιοζωή μερικές φορές...

666 Photography

2009-08-19T19:54:00.003+03:00

Οι 4 εποχές υπό τον φακό του στούντιο 666.

Πλας ένας σκασμός φωτογραφιών με ονειρικά παραμυθένια κόνσεπτ.

Τέικ ε λούκ εδώ.

Rapunzel μα μπελ

2009-08-07T17:47:00.005+03:00

Θυμάμαι όταν είχε βγει αυτό το τραγούδι, δεν είχα την πολυτέλεια να το ψάξω στο ίντερνετ, πόσο δε να το "κατεβάσω". Παίρναμε γραμμή από τον Ροκ ΕφΕμ και βουρ στα δισκάδικα. Ούτε που ξέρω πόσα σιντι είχα αγοράσει για ένα και μόνο τραγούδι. Εν πάσει περιπτώσει, το συγκεκριμένο, όταν το πρωτοάκουσα με συγκλόνισε. Ταυτίστηκα μαζί του στις πιο ακραίες στιγμές μου σε σημέιο που θρασύτατα ένιωθα πως είναι δικό μου. Πως γράφτηκε για μένα. Πως εξαφανιζόταν ο κόσμος γύρω μου όταν το άκουγα. Πρέπει να το έχω ακούσει χιλιάδες φορές, να το έχω ζητήσει σε μαγαζιά να το παίξουν άλλες τόσες και ακόμα όταν το ακούω ανατριχιάζω. Διαβάζω πως η αρχική βέρζιον ήταν με την αφήγηση της παραμυθιού της Ραπουνζέλ αλλά λόγω του ότι ανήκαν τα δικαιώματα στην Ντίσνευ, στη συνέχεια αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε με άλλο ίντρο. Παρακάτω και οι 2 βέρζιον.

Banksy VS Bristol Museum

2009-08-06T11:44:00.003+03:00

Ο Banksy έκανε πάλι το θαύμα του. Σε συνεργασία με το Bristol Museum, παρεμβαίνει στα εκθέματα, ζωγραφίζει, αναπλάθει, αλλάζει όλα όσα ξέραμε μέχρι σήμερα. Τυχερός όποιος βρεθεί σε βρετανικό έδαφος ως τις 31 Αυγούστου. Ο Banksy εννοείται πως δεν φανέρωσε την ταυτότητά του ούτε καν για το προσωπικό ασφαλείας του μουσείου. Δούλευε με μάσκα, γυαλιά και hood. Για όσους δεν γνωρίζουν τον καλλιτέχνη, παρατίθενται φωτογραφίες με μερικές από τις πιο γνωστές δημιουργίες του.

banksy

bbc

telegraph

Για τους τυχερούς που έχουν Mac

2009-08-06T11:13:00.004+03:00

Πρόσφατα με είχε ρωτήσει ένας φίλος εάν ήξερα κάποιο πρόγραμμα που μετατρέπει μια φωτογραφία σε μωσαϊκό αποτελούμενο από πολλά μικρά πλακίδια. Δεν ήξερα, μέχρι που το ανακάλυψα σήμερα. Η εφαρμογή λέγεται "MacOSaiX", είναι απλούστατη και σου επιτρέπει να χαζολογάς για ώρες, όταν δεν έχεις δουλειά στο γραφείο. Το μόνο που χρείαζεσαι είναι μια φωτογραφία, η οποία θα μετατραπεί στη συνέχεια σε μωσαϊκό και ένα φάκελο με (αρκετές κατά προτίμηση) φωτογραφίες, οι οποίες θα αποτελέσουν "τα κομμάτια του παζλ". Παραθέτω και παράδειγμα. Οδηγίες και download εδώ.

Με αφορμή το άρθρο του Big Fish...

2009-08-05T10:31:00.005+03:00

antiparos-blog

Γι' αυτό πλέον τα μικρά-και έως πριν λίγα χρόνια έρημα- νησιά της πάλαι ποτέ "άγονης γραμμής" έχουν γίνει μικρά Μυκονιάτικα παραρτήματα. Επειδή κάθε καλοκαίρι είθισται να προτείνονται από τους "διαβασμένους" ρεπόρτερ ως "εναλλακτικοί" επίγειοι παράδεισοι. Με αποτέλεσμα να καλύπτεται και το παραμικρό τετραγωνικό εκατοστό της βραχονησίδας από Rayban-άτους λαδοπόντικες με το Μοχίτο ανά χείρας παρέα με τις μπάρμπι τους που συρρέουν ασύστολα, γιατί πήγε ο γείτονας, για socializing, για να δουν και να τους δουν. Διότι είναι της μόδας να αφήνεις την βίλλα σου -και την τεράστια πισίνα σου επίσης- και να βουλιάζεις στην άμμο με τη Manolo Blahnik γόβα, να γρατζουνάς το Chanel μανικιούρ που το χρυσοπλήρωσες στο Μποτέ στα κατσάβραχα, να σιχτιρίζεις που θα φάς μαρίδα με το χέρι -αλλά και πάλι δήθεν το απολαμβάνεις- και να μιλάς με την κολλητή φραγκάτη στο (στολισμένο με ζβαρόφσκι) τηλέφωνο εκθειάζοντας τις εναλλακτικές διακοπές που κάνεις.

Και δεν θα διανυκτερεύσεις φυσικά σε αντίσκηνο χύμα στο κύμα όπως τον παλιό καλό καιρό. Να είμαστε καλά και "πολυτελή" δωμάτια χτίζονται κάθε μέρα, εώς ότου να βουλιάξει το νησί.

Δεν έχω θέμα με τον πολύ κόσμο. Εχω θέμα με την ποιότητα αυτού του κόσμου, σχετικά με τα δεδομένα του νησιού. Και αυτό που ξέρω πια είναι πως η Λα Λούνα αποκαλείται πλέον "ανοικτό κλαμπ" και συρρέουν δεκάδες τζιπ τα Σάββατα από την Πάρο για να διασκεδάσουν. Α. Και πως "παίζουν" φέτος και events με DJs από το εξωτερικό σε γνωστή μοδάτη ψαροταβέρνα.

Με τις υγείες μας και περάστικά μας. Με όλη μου την αγάπη για το αγαπημένο μου νησί που ότι και να γίνει θα είναι πάντα ο δικός μου αγαπημένος προορισμός.

Και όσο για το άρθρο του Big Fish, αφού πάνε τόσοι επώνυμοι πια, μισό να βάλω το Versace μου κι έφυγααααααααααααα!

OOOOOOH YEAHHHHH :)

2009-08-05T00:06:00.002+03:00

Πότε θα έρθει η 21η?

2009-08-04T13:36:00.005+03:00

Ιούλιος 09, ΑΘήνα

Οι μέρες του καλοκαιριού περνούν και εγώ φέτος νιώθω θεατής. Με 3 εβδομάδες βέβαια off από το γραφείο τον Ιούνιο, σατ δε φακ απ, και πολύ μου είναι που νιώθω και έτσι. Διακοπές είναι όταν επί 2 εβδομάδες, λιώνεις τα μεσημέρια στο Ναυάγιο με τις μπύρες και τα Spumante, όταν σέρνεσαι το απογευματάκι μόλις πέσει ο ήλιος μέχρι την Ψαραλυκή να δροσιστείς και να την πέσεις κάτω από τα αρμυρίκια, όταν μετά τσακίζεις τις μερίδες στον Ντάμη, όταν χλαπακιάζεις το παγωτό στη Βίκυ και μετά ντουζάκι και βόλτα. Όμως φέτος ήταν το καλύτερό μου τα workshops στα παγωτά καθώς και όλη η τρεχάλα. Και ας μην πλησίασα τη θάλασσα παρά μόνο μια φορά. Καταλήγω πως "διακοπές" για μένα είναι το ίδιο το νησί και οι άνθρωποί του. Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Τρώγομαι δεν μπορώ, θέλω να μπω στο πρώτο καράβι και να την κάνω....

Silhouette Masterpiece Theatre

2009-08-04T12:09:00.003+03:00

www.silhouettemasterpiecetheatre.com

Κάτι δροσερό για το καυτό Σαββατοκύριακο...

2009-07-24T14:50:00.001+03:00

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009

2009-07-22T10:55:00.014+03:00

Αθήνα

Ότι έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, κατάκοποι αλλά χαρούμενοι, αγχωμένοι αλλά και ανυπόμονοι για το επερχόμενο ταξίδι. Ο γάμος ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, όπως και να το κάνεις εν γένει, είναι μια διαφορετική από τις υπόλοιπες, στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου, ιδιαίτερα αν οι άνθρωποι που την πλαισιώνουν σε κάνουν ευτυχισμένο. Προσωπικά δεν έδινα ποτέ και τόση σημασία στην όλη διαδικασία, ίσα ίσα που κορόιδευα κάτι προσκλητήρια του τύπου: "στη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας..." (δηλαδή η γέννα είναι λιγότερο σημαντική?), "επιτέλους έφτασε η ώρα που θα ενώσουμε τις ζωές μας..." (λες και η λειτουργία και ο παππάς ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων) κ.λπ. Ωστόσο δεν περίμενα πως θα ήταν τοσο ωραία, να έχεις γύρω σου όλους τους φίλους σου και γενικότερα αγαπημένα πρόσωπα και να το γιορτάσεις με ένα super πάρτυ. Γιατί ο γάμος ήταν πάρτυ. Και το ευχαριστηθήκαμε όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας και μουσικών γούστων. Και ευχαριστώ όλους που περάσαμε τόσο ωραία. Καταλήγω πως ο γάμος είναι σαν το παστίτσιο. Το ζεύγος είναι τα μακαρόνια και τα αγαπημένα πρόσωπα η μπεσαμέλ. Αν λείπει η μπεσαμέλ, απλά δεν είναι παστίτσιο. Παμ παρακάτω.

Κ+Τ=ΤRUE LOVE ή αλλιώς "Ποτέ μη λες ποτέ"

2009-04-23T12:25:00.001+03:00

Ποτέ δεν ήμουν "του γάμου". Τον είχα μάλιστα στο "απεταξάμην" επί σειρά ετών. Οι κορδελίτσες, τα φρουφρουδάκια και όλα τα παρόμοια γλυκερά μου έφερναν μια αίσθηση αηδίας. Και ακόμα μου φέρνουν. Ωστόσο, έχω αφήσει πίσω μου (σχετικώς) την ταμπέλα του "φορτηγατζή με το Scania παρκαρισμένο απ'εξω" όπου επιτυχώς μου είχε αναρτήσει πρόσωπο της (τότε) παρέας. Μπορώ άνετα να κυκλοφορώ και με ποδήλατο. Μετά μάλιστα, από πολλαπλά γεγονότα (ή κατάγματα) απείρου κάλλους, είχα διαλέξει μονόκλινο δωμάτιο δια παντός. Ένα βήμα πριν τον Morissey. Πριν όμως. Γιατί καλή καλή η μοναξιά αλλά η αγαμία επιφέρει μαλάκυνση στο τέλος.

Against all odds λοιπόν έπεσα πάνω σε αυτόν που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Στην αρχή το χαβά μου, την ανεξαρτησία μου, το φόβο μην κουβαληθώ σε δίκλινο. Καλά χτίζεις το τείχος, τριπλοκλειδώνεις την πόρτα και πετάς και το κλειδί. Τι γίνεται όμως όταν θελήσεις να βγεις? Σπρώχνεις, χτυπάς και το τείχος εκεί. Παίρνεις σφυρί, τίποτα. Καταριέσαι όλο το σύμπαν, αρχίζεις και φτύνεις βατράχια που βρίσκουν τον άλλον στο δόξα πατρί και του τη λες από πάνω που στέκεται ακόμα όρθιος.

Ωσπου μια ωραία ημέρα, επιστρέφοντας τα κλειδιά (του παραδείσου) ως δια μαγείας όλα αλλάζουν. Το τείχος σπάει, γκρεμίζεται, και δεν σε νοιάζει που βρίσκεσαι ξαφνικά στο κέντρο του κόσμου ντυμένος τη γύμνια σου. Λες και τα κλειδιά που ετοιμαζόσουν να επιστρέψεις, προορίζονταν για τη δική σου τριπλοκλειδωμένη πόρτα.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Το ταξίδι που ξεκίνησε πέρυσι, θα συνεχίζεται για πάντα. Και είναι το σημαντικότερο της ζωής μου.

THE WORLD WE LIVE IN

2009-04-23T11:20:00.003+03:00

Όσοι ασχολούνται με το "κίνημα τέχνης" Lowbrow θα ξέρουν σίγουρα τον Todd Schorr ως έναν από τους πιο αξιόλογους εκφραστές του. Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν έμαθα πως ο Schorr πρόσφατα εξέθεσε 4 νέα του έργα με γενικό τίτλο "The world we live in". Το πρώτο έργο έχει τον ομώνυμο τίτλο ενώ το δεύτερο, "An Ape Allegory".

THIS IS LUDO

2009-04-23T11:10:00.002+03:00

"collage allows people with no technique to make works of art, to express themselves in a visual way"

Με αυτό το μοτό του Andre Breton, ο collage artist Ludo αιφνιδιάζει τους περαστικούς στους δρόμους των μητροπόλεων του κόσμου...

PINEDA PSYCHOBILLY MEETING 09 line up :)

2009-03-16T12:09:00.000+02:00

Psychobilly Meeting 2009!

2009-02-24T11:46:00.004+02:00

23-29 Ιουνίου Pineda de Mar, Barcelona.

Εν αναμονή του φετινού line-up :)

http://pineda.psychobilly.org

SAN is shining!

2009-02-24T11:24:00.004+02:00

Ο δημιουργός του γκράφιτι ονομάζεται SAN και κατάγεται από την Ισπανία. Με αφορμή το launching του νέου του web site, αξίζει να αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο να κάνει μια περιήγηση στις δημιουργίες του σε χαρτί, καμβά αλλά κυρίως στο κομμάτι του wall art.

6.000 ζωγραφιές σε 5 λεπτά!

2009-02-24T11:15:00.003+02:00

Khoda from Reza Dolatabadi on Vimeo.

O δημιουργός ονομάζεται Reza Dolatabadi και είναι πτυχιούχος σχολής κινηματογράφου. Δημιούργησε αυτό το video από 6.000 μεμονωμένες ζωγραφιές προβαλλόμενες σε ρυθμό 20 ανά δευτερόλεπτο. Η ολοκλήρωση του φιλμ έγινε σε 2 χρόνια. Υπέροχο!

Τελευταία και καταϊδρωμένη

2009-02-12T16:08:00.005+02:00

Οι μουσικές μου προτιμήσεις καταλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα στον κόσμο της μουσικής. Κατά καιρούς λοιπόν, "κολλάω" με αγαπημένες μουσικές και ασχολούμαι κυρίως με συναφή ακούσματα. Με αποτέλεσμα να μην παρακολουθώ τις νέες κυκλοφορίες και δη αυτές που δεν είναι για τα αυτιά μου. Έπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα λοιπόν, ένα project, που τα origins του βρίσκονται εκτός του φάσματός μου. Indie Pop του σήμερα δηλαδή. Αυτό που άκουσα όμως, έφερε απορίες στο μυαλό μου και ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Απορίες πως δυο πιτσιρίκια συνθέτουν τέτοιες μουσικές και χαμόγελο γιατί τους θεωρώ ευφυέστατους. Ναι λοιπόν! Σχεδόν μετά από ένα χρόνο κυκλοφορίας του πρώτου τους album, ανακάλυψα κι εγώ τους Last Shadow Puppets! Σε μια εποχή που δεν υφίσταται παρθενογένεσις, οι LSP, εμπνέονται, διοχετεύουν στη μουσική τους τους λυρισμούς του Morricone, του Walker και του Bowie, με τρόπο τίμιο. Δεν αντιγράφουν, αλλά μετατρέπουν τις μουσικές του χθες σε σύγχρονες μελωδίες με τους προβληματισμούς του σήμερα. Κριτικός μουσικής πάντως δεν είμαι. Μου αρέσει όμως να ακούω μουσική που έχει να πει κάτι. Enjoy!

Ένα blog εμπνευσμένο από τον Lux Interior (R.I.P.)

2009-02-12T13:45:00.005+02:00

Μετά από συνεχείς προτροπές φίλης καρδιακής, αποφάσισα να "ανοίξω" αυτό το blog, περισσότερο σαν χώρο έκφρασης καλλιτεχνικών και μουσικών "διαστροφών" παρά σαν "βήμα διαλόγου" με τον έξω κόσμο.

Ωστόσο, τα σχόλια καλοδεχούμενα, αρκεί να μην "προσβάλλουν" τη διάθεση έκφρασης του blogger.

Enjoy!

"Mama don't allow no pets."

(Lux Interior)