The Montage Art of Winston Smith

Από παιδί είχα τρελή αδυναμία στα κολάζ. Θυμάμαι στο γυμνάσιο, πιο πολύ με ενδιέφερε να ντύσω ντοσιέδες και ντοσιέδες με αποκόματα από περιοδικά, παρά να τους γεμίσω με κάτι. Ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος όταν λίγα χρόνια μετά, γύρω στο 92, ανακάλυψα τον Winston Smith. Και αυτό, λόγω της μεγάλης μου αγάπης για τους Dead Kennedys και γενικότερα για τα συγκροτήματα της Alternative Τentacles. O Smith ήταν ας το πούμε ο επίσημος ιλλουστρέιτορ-κολάζ-άρτιστ του λέιμπελ. Ήταν πολύ μεγάλη στιγμή να βγάζεις τη ζελατίνα από το βινύλιο και να ανακαλύπτεις μέσα εκτός του δίσκου, στίκερς, αφισάκια και φλάιερς όλα επιμελήμένα από τον παραπάνω καλλιτέχνη. Το δυνατό -και πιο άπιαστο- σημείο του είναι η έμπνευση. Όχι τόσο η διαδικασία. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το κολάζ πιο επαγγελματικά. Αλλά κάθε φορά που έβλεπα καινούργια δουλειά του Winston Smith, εγκατέλειπα...


λινκς:
Winston Smith

Screen printing from D*Face

Το screen printing είναι από τις μεγάλες μου αγάπες. Τόσο μεγάλη που ψάχνω να βρω τρόπο για κατασκευή χειροποιήτης οικιακής μηχανής. Χαίρομαι να βλέπω καλλιτέχνες να το χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον D*Face, ένα από τα εναλλακτικά παιδιά της βρετανικής street art.

λινκς
juxtapoz
d*face

Alice update...

Η αλήθεια είναι πως η Αnne Hathaway ως Αλίκη, με αυτό το φρύδι και αυτό το κραγιόν, φέρνει σε γηραιότερη βέρσιον της ηρωίδας. Σαν οικογενειακό πορτρέτο ένα πράγμα, κρεμασμένο σε τοίχο ντυμένο με βαριά και σκοτεινή ταπετσαρία σε παλαιό αρχοντικό. Μην πω πως μυρίζει και ταγγίλα.

διόρθωση: μετά από εύστοχη παρέμβαση του spiral ακυρώνεται όλο το ποστ περί Αλίκης.

Η Hathaway έχει το ρόλο της λευκής βασίλισσας όπου σαφώς της ταιριάζει καλύτερα δεν το συζητώ! Merci spiral :)

Alice in Wonderland

Εν αναμονή του νέου θαύματος του Τιμ Μπάρτον. Γιέιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Old school

θέλεις οι αναμνήσεις μιας μέρας να θυμίζουν πιο παρελθόν και από το παρελθόν;

Τσέκαρε αυτό το σάιτ. Το μόνο μπάτον που σε ενδιαφέρει είναι στα αγγλικά. Ιγκνόρ δε ρεστ.

Τα Red Apple μου κι έφυγα...

Τα σαλόνια και τα αλώνια

Η νεαρά Millie Cockton είναι εκκολαπτόμενη σχεδιάστρια μόδας, βρετανίδα, 19 χρονών, φοιτήτρια (ακόμα) και σύντομα με δική της κολεξιόν. Τα σχέδιά της έχουν λατρευτεί στο Dazed, εκθέτει στο Σόχο, οφείλει την κλίση της στη μόδα στη γιαγιά της που έφτιαχνε μαρμελάδες και σεμεδάκια και φιλοδοξεί παράλληλα με το επόμενο εξάμηνο της σχολής της να εγκαινιάσει και τη μπουτίκ της. Μετα συνοδείας φυσικά παχυλού κομποδέματος στον κόρφο της. Ακριβώς δηλαδή όπως εσύ πας στη σχολή σου, φτύνεις αίμα να πάρεις πτυχίο και δουλέυεις γκαρσόνι παράλληλα για να πληρώνεις τα έξοδά σου. Μα τι άδικη που είναι η παλιοζωή μερικές φορές...