Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009

Αθήνα

Ότι έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, κατάκοποι αλλά χαρούμενοι, αγχωμένοι αλλά και ανυπόμονοι για το επερχόμενο ταξίδι. Ο γάμος ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, όπως και να το κάνεις εν γένει, είναι μια διαφορετική από τις υπόλοιπες, στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου, ιδιαίτερα αν οι άνθρωποι που την πλαισιώνουν σε κάνουν ευτυχισμένο. Προσωπικά δεν έδινα ποτέ και τόση σημασία στην όλη διαδικασία, ίσα ίσα που κορόιδευα κάτι προσκλητήρια του τύπου: "στη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας..." (δηλαδή η γέννα είναι λιγότερο σημαντική?), "επιτέλους έφτασε η ώρα που θα ενώσουμε τις ζωές μας..." (λες και η λειτουργία και ο παππάς ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων) κ.λπ. Ωστόσο δεν περίμενα πως θα ήταν τοσο ωραία, να έχεις γύρω σου όλους τους φίλους σου και γενικότερα αγαπημένα πρόσωπα και να το γιορτάσεις με ένα super πάρτυ. Γιατί ο γάμος ήταν πάρτυ. Και το ευχαριστηθήκαμε όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας και μουσικών γούστων. Και ευχαριστώ όλους που περάσαμε τόσο ωραία. Καταλήγω πως ο γάμος είναι σαν το παστίτσιο. Το ζεύγος είναι τα μακαρόνια και τα αγαπημένα πρόσωπα η μπεσαμέλ. Αν λείπει η μπεσαμέλ, απλά δεν είναι παστίτσιο. Παμ παρακάτω.

Κ+Τ=ΤRUE LOVE ή αλλιώς "Ποτέ μη λες ποτέ"

Ποτέ δεν ήμουν "του γάμου". Τον είχα μάλιστα στο "απεταξάμην" επί σειρά ετών. Οι κορδελίτσες, τα φρουφρουδάκια και όλα τα παρόμοια γλυκερά μου έφερναν μια αίσθηση αηδίας. Και ακόμα μου φέρνουν. Ωστόσο, έχω αφήσει πίσω μου (σχετικώς) την ταμπέλα του "φορτηγατζή με το Scania παρκαρισμένο απ'εξω" όπου επιτυχώς μου είχε αναρτήσει πρόσωπο της (τότε) παρέας. Μπορώ άνετα να κυκλοφορώ και με ποδήλατο. Μετά μάλιστα, από πολλαπλά γεγονότα (ή κατάγματα) απείρου κάλλους, είχα διαλέξει μονόκλινο δωμάτιο δια παντός. Ένα βήμα πριν τον Morissey. Πριν όμως. Γιατί καλή καλή η μοναξιά αλλά η αγαμία επιφέρει μαλάκυνση στο τέλος. 

Against all odds λοιπόν έπεσα πάνω σε αυτόν που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Στην αρχή το χαβά μου, την ανεξαρτησία μου, το φόβο μην κουβαληθώ σε δίκλινο. Καλά χτίζεις το τείχος, τριπλοκλειδώνεις την πόρτα και πετάς και το κλειδί. Τι γίνεται όμως όταν θελήσεις να βγεις? Σπρώχνεις, χτυπάς και το τείχος εκεί. Παίρνεις σφυρί, τίποτα. Καταριέσαι όλο το σύμπαν, αρχίζεις και φτύνεις βατράχια που βρίσκουν τον άλλον στο δόξα πατρί και του τη λες από πάνω που στέκεται ακόμα όρθιος.

Ωσπου μια ωραία ημέρα, επιστρέφοντας τα κλειδιά (του παραδείσου) ως δια μαγείας όλα αλλάζουν. Το τείχος σπάει, γκρεμίζεται, και δεν σε νοιάζει που βρίσκεσαι ξαφνικά στο κέντρο του κόσμου ντυμένος τη γύμνια σου. Λες και τα κλειδιά που ετοιμαζόσουν να επιστρέψεις, προορίζονταν για τη δική σου τριπλοκλειδωμένη πόρτα. 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. 

Το ταξίδι που ξεκίνησε πέρυσι, θα συνεχίζεται για πάντα. Και είναι το σημαντικότερο της ζωής μου.

THE WORLD WE LIVE IN

Όσοι ασχολούνται με το "κίνημα τέχνης" Lowbrow θα ξέρουν σίγουρα τον Todd Schorr ως έναν από τους πιο αξιόλογους εκφραστές του. Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν έμαθα πως ο Schorr πρόσφατα εξέθεσε 4 νέα του έργα με γενικό τίτλο "The world we live in". Το πρώτο έργο έχει τον ομώνυμο τίτλο ενώ το δεύτερο, "An Ape Allegory".

THIS IS LUDO

"collage allows people with no technique to make works of art, to express themselves in a visual way"

Με αυτό το μοτό του Andre Breton, ο collage artist Ludo αιφνιδιάζει τους περαστικούς στους δρόμους των μητροπόλεων του κόσμου...

PINEDA PSYCHOBILLY MEETING 09 line up :)

Psychobilly Meeting 2009!

23-29 Ιουνίου Pineda de Mar, Barcelona.

Εν αναμονή του φετινού line-up :)

http://pineda.psychobilly.org

SAN is shining!

Ο δημιουργός του γκράφιτι ονομάζεται SAN και κατάγεται από την Ισπανία. Με αφορμή το launching του νέου του web site, αξίζει να αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο να κάνει μια περιήγηση στις δημιουργίες του σε χαρτί, καμβά αλλά κυρίως στο κομμάτι του wall art.